Samen leven is een kunst

Nies Algemeen

Op je 90ste verjaardag toegezongen worden door twaalf naaste buren vanuit een grote tuin? Dat overkwam Lucie Schoof. Ze kwam 27 jaar geleden in de woongroep aan de Oudeschans, Margreet Zickhardt woont er sinds twee jaar, een kwart eeuw later. Het bevalt ze allebei erg goed, net als de andere bewoners. WOOS, woongroep ouderen aan de Oudeschans bestaat al 33 jaar. Dat is een bijzondere prestatie, want goed samen wonen is een kunst. ‘We leren altijd nog weer bij,’ zeggen Lucie en Margreet.

Een paar basiszaken zijn geregeld: er is een gemeenschappelijke keuken, woonkamer, wasmachineruimte, tuin, fietsenstalling, twee logeerkamers en trapportaal. Iedereen heeft een eigen woning met een eigen keuken en met een eigen voordeur. Elke maand is eten ze één keer samen en vergaderen ze ook één keer. Daar doet iedereen zoveel mogelijk aan mee. Dan is er nog de maandelijkse filmavond en de vrijdagse borrel.  Daar kun je heen als je tijd en zin hebt. Er is een bestuur van vier bewoners, een huishoudelijke commissie, een tuincommissie en een introductiecommissie, die nieuwe woongroepkandidaten werft.

Inschatten

Wie er wil komen wonen kan zich opgeven als hij of zij tussen 50 en 65 jaar is, dan volgt een uitgebreide kennismakingsprocedure en als dat wederzijds bevalt doet de kandidaat drie keer per jaar mee aan de wachtlijstavond. ‘De woongroep verzint dan een leuke activiteit waardoor we elkaar beter leren kennen,’ zegt Margreet, die in de introductiecommissie zit. Zowel Lucie als Margreet hebben zes jaar op de wachtlijst gestaan en zijn dus naar veel van die bijeenkomsten geweest. ‘Je leert er de mensen goed kennen, en je kunt inschatten of je er past.’ Het gebeurt geregeld dat kandidaten sneller aan de beurt zijn, soms zelfs na een paar weken.

Eigen vrienden

Lucie: ‘Iedereen die hier woont heeft natuurlijk een eigen leven en eigen vrienden, maar het is heel fijn om te wonen tussen mensen die je kent. Die zich om elkaar bekommeren. Ik ben in de afgelopen jaren veel mensen kwijtgeraakt omdat ze zijn overleden. Dat verdriet valt me soms zwaar, maar je kunt het hier delen. Mensen leven met me mee. En een paar bewoners helpen me elke dag om naar buiten te gaan. Dat is ook heel fijn.’

Er is niet alleen verdriet en zorg. Lucie werd op haar 90ste verjaardag toegezonden door haar twaalf buren. Margreet: ‘Een van de bewoonsters is dirigente en heeft met ons een lied ingestudeerd. Dat stonden we onder Lucies raam in de tuin te zingen.’ Lucie: ’Ik kan echt iedereen aanraden om in een groep te gaan wonen. Zeker als je ouder bent. Dan ben je veel minder alleen.’

Meer informatie over woongroepen van ouderen? De woongroep WOOS vindt u hier ook.

www.lvgo.nl/woongroepen